Ongeveer een jaar geleden, in het voorjaar van 2007, kreeg Arnold Pilon een telefoontje. Arnold, die al een groot aantal wereldreizen heeft gemaakt, geeft regelmatig lezingen over zijn reizen. In de laatste 40 jaar heeft Arnold door ongeveer 100 landen gereisd, veelal op een zeer avontuurlijke wijze.

Hoogtepunten waren reizen zoals te paard door Mongolië, met z’n Jaguar MK IX uit 1959 door Siberië en dwars door de Gobi woestijn en door China terug naar Nederland, gebruik makend van de oude zijderoutes. Hij fietste door Vietnam en doorkruiste China en reed zelfs tot aan het Base Camp van de Mount Everest in een Land Rover Defender. Hij was in Bhutan, Tibet, Nepal, India, United Arab Emirates, Oman, Jemen and Saudi Arabië. Hij reisde van Kaapstad naar Nairobi met een vrachtwagen. Geen berg te hoog en geen woestijn te droog. En natuurlijk IJsland. Vooral IJsland

Dus Arnold kreeg dat telefoontje. Het was Henk de Jong van Bhutan en Partners, die een van Arnolds lezingen had bijgewoond. Hij vertelde Arnold over de speciale feestelijkheden in Bhutan rond de kroning van de nieuwe koning en het honderdjarig bestaan van dit koninkrijk in 2008. Dat was de eerste keer dat Arnold hoorde van de plannen om een concertvleugel te kopen en deze aan te bieden aan de Kilu Music School in Timphu, Bhutan. Of Arnold misschien misschien deze vleugel over land naar Bhutan kon transporteren.

Maar als ideeën zich gaan ontwikkelen, gebeurt het nu eenmaal dat sommige gedeelten niet realistisch genoeg zijn en dus moet je ze laten varen, terwijl dan veelal nieuwe, betere ideeën opkomen, waar je wel iets mee kunt.
Natuurlijk zou een concertvleugel een Pilon-reis over 15.000 km nooit overleven. De vleugel zou als een wrak aankomen. Het idee was leuk, maar niet uitvoerbaar. Arnold, die voor deze reis naar Bhutan andere reisplannen opzij had geschoven, had al een aantal reisvrienden benaderd. Een alternatief plan ontstond.

In februari 2008 was er een informele bijeenkomst bij Arnold thuis. Ik was ook uitgenodigd, maar mijn TomTom had moeite om het juiste adres te vinden. Bij één van de boerderijen, aan het eind van een zandpad zag ik een man met een woeste grijze baard gebaren maken… hier is het..!

from left to right: Linda, Erwin, Rein, Arnold and Wim

Uiteindelijk ontmoette ik Arnold en een paar van z’n reisgezellen, en beleefd sloeg ik de sigaren die ik aangeboden kreeg af. Al snel voelde ik me op m’n gemak terwijl ik de uiteenlopende persoonlijkheden in me opnam. Het was een groep met uiteenlopende ideeën. Maar met de zelfde passies: reizen, adventure en andere verre culturen. Een groep mensen waarbij ieder z’n eigen specialiteit inbracht voor het zelfde doel. Ik was verrast. Ik zou daar best in kunnen passen. Ik paste er bij.

Begin april 2008 was er nog een bijeenkomst, in grotere kring. We ontmoetten elkaar in het Karmel klooster te Drachten. Doel van de bijeenkomst was om alle potentiële deelnemers samen te krijgen, alle ins en outs te bespreken en natuurlijk het financiële plaatje te bekijken. Deelnemers konden zich daar inschrijven.

De musici Linde Nijland en Bert Ridderbos werden geïntroduceerd en oude reisvrienden kwamen elkaar weer tegen. Maar er waren hobbels op het pad. Er waren nog teveel financiële onzekerheden in het plan. Zouden we het nog wel redden om in september te kunnen vertrekken? Er moest nog veel geregeld worden. Er werd besloten om naast de financiering van een aantal muziekinstrumenten voor de Kilu Music School, ook een aantal lokale projecten te ondersteunen in een paar landen waar we doorheen zouden reizen. Hiervoor zouden sponsorgelden nodig zijn.
We spraken ook over de ideeën om een film te maken. En over de rol van muziek in de film. Een aantal werkgroepen werden opgezet om het werk te verdelen. Het werd echt kort dag. We zouden een nieuwe bijeenkomst nodig hebben.

Linde Nijland & Bert Ridderbos vertolken Sandy Denny’s prachtige “No End” in het Karmel klooster.

Aan het einde van de bijeenkomst traden Bert en Linde op en vertolkten ze een aantal liedjes in de kapel van het klooster. Bert bespeelde ook zijn cittern, het instrument dat een bijzondere rol zal gaan vervullen tijdens onze Road to Bhutan

17 mei 2008. Een nieuwe bijeenkomst en een aantal nieuwe gezichten. Het moment van de waarheid: we gaan of gaan niet! De sfeer is opgewekt en uitbundig. Na wat nader onderzoek en wat rekenwerk ligt er voor de meesten een acceptabel plan. We gaan!

Er is nog een periode van twee weken voor iedereen om zich definitief op te geven. Eindelijk hebben we een realistische deadline. Maar er moet nog veel gebeuren, zoals visa, vergunningen, de voorbereidingen van de auto’s, apparatuur voor het filmen, het uitwerken van de goede doelen projecten, de PR, deze site opzetten, sponsors vinden, etc. etc. En, natuurlijk ook niet onbelangrijk: de reizigers moesten allemaal vrij nemen en de mensen met een eigen bedrijf moeten ervoor zorgen dat hun bedrijf zal kunnen doordraaien. Arnold kon eindelijk beginnen met het schrijven van een gedetailleerd roadbook, de persoonlijke reisgids voor onze “Road to Bhutan”.