A Magical Mystery Tour?

Arnold Pilon heeft afgelopen maand het roadbook voor “Road to Bhutan 2008” geschreven. In dit boek staat veel informatie over de landen waar we doorheen trekken, de geschiedenis, de cultuur, de natuur en de mensen. Alle deelnemers ontvangen voor vertrek dit roadbook in kleurendruk. Het bevat een schat aan informatie, ook voor het “thuisfront”, ze kunnen hiermee van dag tot dag de reis meebeleven. Het roadbook zelf is ongeschikt voor deze site (116 bld tekst en foto’s en 27 kaarten). Hier wordt de “inleiding” van Arnold gepubliceerd:

“In 2004 heb ik deelgenomen aan de Round Table Tour for Children (RTT), een initiatief van Paul en Esther en georganiseerd in samenspraak met Roger. Het was min of meer mijn tiende (ik houd als apotheker van getallen……) wereldreis en na terugkomst zag ik mijn agenda voller en voller lopen. Zo’n honderd lezingen, vergezeld van dia’s, heb ik sindsdien gegeven. De mensen vonden het prachtig mij te horen vertellen over alle belevenissen onderweg. Ik ontkwam er dan ook niet aan een aparte eigen website te ontwikkelen, waarop een aantal lezingen konden worden bekeken. Toen later de DVD erbij kwam (voor de verkoop tijdens mijn lezingen) en nog later het fotoboek van Eddy en het boek van Paul en Esther, begon het te lijken op een professionele show. Van hobbyist werd ik op zeker moment een “wereldreiziger” genoemd. Eigenlijk is iedereen een wereldreiziger, iedereen maakt zijn eigen “reis van je leven”, met verrassingen, ups en downs. Ik heb tijdens deze “reis van mijn leven” tot nu toe veel geluk gehad.

Zo belde Sjors uit Roden mij op zekere dag in 2006 op. Hij wilde ook op wereldreis en had zich aangemeld voor Amsterdam-Beijing 2006. Binnen enkele weken zouden ze van start gaan met een grote groep, maar het rommelde in de organisatie. Sjors wilde in de kantine van zijn grote bedrijf een meeting organiseren met meerdere verontruste deelnemers. Ze vertrouwden de organisatie niet. Of ik de organisatie voor de aanwezigen niet op mij wilde nemen, Sjors had veel goede berichten over mijn reizen gehoord en zijn vrouw had inmiddels mijn RTT-roadbook gelezen. Na afloop van de meeting waren alle deelnemers geweldig enthousiast. Ik had ze detailkaarten van China laten zien en mijn ervaring overtuigde alle aanwezigen. Hier sprak een enthousiast wereldreiziger, die de wegen van de zijderoute kende. Hoeveel moet je hebben, Pilon, is een miljoen genoeg voor 20 teams, Sjors ging al rond met de pet.
Ho, ho, sprak ik, één ding zit me niet lekker, de route die jullie willen rijden ken ik goed, reken daar 90 dagen voor tot de Chinese havenstad Tianjin. Na een oeverloze discussie kwam de groep tot maximaal zeven weken, liever zes, dat moest haalbaar zijn, hadden anderen gezegd.

Anja sprak tijdens de RTT eens de wijze woorden “we reizen niet dóór China, maar ín China”. Daarmee sloeg ze de spijker op de kop. Het gaat mij er niet om zo snel mogelijk door een land te racen, maar juist in het land de lokale cultuur te snuiven en een dagje rond te hangen als dat zo uitkomt. Voeg daarbij een aantal sociale projecten onderweg, wat muziek en film en je hebt een geheel andere reis, je hebt de “Road to Bhutan”.

Ik heb Sjors geholpen. Ik kende Bart en wist dat hij als organisator betrouwbaar was en heel wat kon. Bart komt uit de autosport en houdt van rally’s en organiseren. Hij is met zijn team een bekende in die wereld en we zijn naar hem toegegaan. Discussies over de route en de finish, over de lengte van de rally, weer vergaderen. Wat gaan we doen? Bij het afscheid ruilen we onze boeken, ik krijg zijn “Trial to the Nile” en hij ontvangt mijn “RTT roadbook”. Zullen we elkaar weer ontmoeten?

Dan wordt het maart 2007. Ik geef een lezing over Tibet in het gemeentehuis in De Steeg. Na afloop komt Henk op mij toelopen en vraagt of ik een concertvleugel over land wil vervoeren naar Bhutan, want het wordt feest in Bhutan, het Koninkrijk viert zijn 100-jarig bestaan en de jonge Koning zal worden gekroond in november 2008. Hij wil twee concertpianisten laten spelen op dat feest in Bhutan, maar er is daar helemaal geen piano of vleugel. De vleugel zal na afloop van het concert worden geschonken, want naar een feest ga je niet met lege handen.

Die nacht heb ik een droom waarbij alles samenvalt, zestig jaar schieten in flitsen door mijn hoofd. Stel je voor, je mag een reis organiseren naar het mooiste land (Shangri La), je mag daarheen rijden in de mooiste auto die ooit is gemaakt (Jaguar), je mag je medereizigers zelf uitzoeken, je mag musici meenemen die onderweg jouw mooiste liederen zingen en spelen en je mag van deze “droomreis” een film maken. Ik zit rechtop in bed en kan de slaap niet meer vatten. Een gelukzalig gevoel overvalt mij. Stil sluip ik naar mijn computer en ga schrijven, het is nog donker en stil, alleen de hanen kraaien al.
Als Louwke beneden komt zeg ik: “ik heb alles rond, we vertrekken eind september 2008″. “Waar heb je het over”, vraagt ze slaperig. “Over het Orakel, de Schat, de Muze en de Troubadour”, zeg ik ietwat mystiek. Mijn verhaal is klaar, of blijft het een droom?”

Arnold