Nee-knikkers.

De teams zijn rond. Op onze derde meeting werden handen geschud, de laatste nieuwe deelnemers stelden zich voor. Daaronder was Frits, een zakenrelatie van Eddy, zo begreep ik. Frits, een goedlachse Bourgondiër met blonde krullen, hield zich een beetje stil en observeerde goed wat iedereen te berde bracht tijdens de geanimeerde meeting. Hij hield zijn kruit droog, erg verstandig. Maar eindelijk kreeg Frits van de voorzitter de beurt, het ging op het rijtje af en Frits zat achteraan. Hij vertelde een paar maanden geleden zijn “kindje” te hebben overgedragen, waardoor hij nu voor het eerst in twintig jaar tijd kreeg om zelf te gaan reizen. Zijn “kindje” bleek een indrukwekkende avontuurlijke reisorganisatie te zijn, opgebouwd in twintig jaar, met een voor mij zeer bekende naam: Askja reizen. Onze allereerste IJslandse hond, twintig jaar geleden gekocht bij Ans Beer, had van ons de naam Askja gekregen. Er zouden bij ons thuis nog tachtig IJslandse honden en dertig IJslandse paarden volgen…… mijn vrouw is fokster op Friðarstaðir.

Frits vertelde over Askja, de naam van een indrukwekkende vulkaan op de hoogvlakte van IJsland aan de rand van de Vatnajökull. En dat wist ik natuurlijk.

Ja, nog sterker, ik ben er regelmatig geweest met mijn stoere 4WD Dodge ambulance. Tot Brent die auto van mij overnam. De Dodge herinnert mij aan de fantastische ritten over de hoogvlakte, met Louwke en de kinderen, naar de Herðubreið en de Askja, want als ik op IJsland was, ging ik daar zwemmen in de sneeuw in het hete kratermeer, ontstaan na de eruptie in 1961. Bleven mijn kinderen maar altijd kinderen, denk ik wel eens, het was een geweldige tijd.

Wel liep ik vaak brandblaren op en ik waarschuw iedereen die dit leest, doe mij niet na, het is daar in de zwaveldampen levensgevaarlijk, vooral die steile afdaling langs de glibberige kraterwand van de actieve vulkaan! Ik moet dan altijd denken aan die Italiaanse beauty, die ik daar zag rondtripppelen op haar naaldhakjes, ze viel met haar gezicht in een kokende zwavelpot, haar hak was afgebroken, ze verloor haar evenwicht en haar mantelpakje scheurde aan flarden.

Je kunt veel meer verhalen over IJsland lezen, maar dan wel op mijn eigen site en niet hier, want onze “Road to Bhutan” voert niet door IJsland. Gelukkig gaan Brent en Linda mee naar Bhutan met de Dodge. En het IJsland-logo op de Dodge zal mij onderweg herinneren aan de IJsland-expedities met Louwke en de kinderen.

Ondertussen maakte Hans foto’s tijdens de meeting en filmde hij er weer lustig op los, toch nog even wennen voor mij. Uitgebreid werden alle sponsorprojecten besproken. Vier landen, vier projecten en verdeeld over vier sectoren: hulp voor kinderen met kanker in Iran, veterinaire hulp aan werkdieren van arme boeren in Pakistan, basisonderwijs voor arme kinderen in India en muziekinstrumenten voor een muziekschool in Bhutan.

In Iran steunen wij Mahak, een betrouwbare NGO-organisatie, die zorgt voor kinderen met kanker. En er kan veel hulp worden geboden maar het ontbreekt de vele vrijwilligers echter aan middelen. In het hospitaal is ook een theater, dit geeft ons de mogelijkheid ook muziek te maken voor deze ernstig zieke kinderen met alle toegewijde vrijwilligers, het moet hun feestje worden, de dag dat wij langs komen. Dit plan gaan we nog verder uitwerken, de ambassade in Teheran denkt met ons mee.

In Pakistan steunen we een Brooke Hospital (for Animals). De dierenartsen daar zorgen voor gezonde werkdieren, onmisbaar voor de allerarmste boeren in dat land. Het is een prachtig en erg practisch project. Twee van onze deelnemers, dierenartsen uit IJsselstein en Culemborg, zetten hun schouders hieronder.

Ons project in India behelst de bouw van basisscholen voor de allerarmste kinderen in het kader van het project “freedom through education” (FTE). Voor een groot aantal deelnemers is dit een bekend project, dat wordt gedragen door een solide organisatie. Al in 2004 opende Eric Niehe, destijds ambassadeur in India, onze RTT-school in Delhi. Satya, destijds ook onze contactpersoon in India en drijvende kracht achter de projecten, heeft aangeboden tijdens “Road to Bhutan” weer van de partij te zijn. Een leuk weerzien!

Als laatste een mooi cultuurproject in Bhutan ter gelegenheid van de feestelijkheden aldaar, de viering van het 100 jarig bestaan van het Boeddhistisch Koninkrijk in de Himalaya. Aan de Kilu Bhutan Music School zullen onze instrumenten en een speciaal voor “Road to Bhutan” handgemaakte cittern worden geschonken, en wellicht nog een…… Daarover kan ik hier weinig vertellen. In het vervolg van deze reis zal ik het omschrijven als “de Schat”.

“Dat lukt nooit allemaal, Pilon”, zeiden de sombere nee-knikkers tijdens de meeting. Ja, zei ik, dat klopt, met nee-knikkers win je geen olie.