Mijn droom is uitgekomen.

Dit wordt mijn laatste hoofdstuk met een persoonlijke terugblik op de reis van mijn leven. Een paar weken zit ik nu al thuis en nog steeds speelt de reis elke dag door mijn hoofd……… mijn reis is niet afgelopen. Deze reis heeft veel gedaan met mij. Ik moet vaak terugdenken aan die nacht, tijdens de voorbereidingen, dat alle puzzelstukjes in de complexe organisatie wonderwel samenvielen. Ik kreeg een droom, die “Road to Bhutan” is gaan heten.
Ik zag mijn vader in gedachten, sprekend voor een uitpuilende zaal in het Tehuis in Groningen, het was een lezing met lichtbeelden over zijn “Zwerftochten door donker Afrika”. Ik zit als jongetje tussen het volwassen publiek, mijn voeten raken nog niet eens de grond. Dat is mijn vader, denk ik trots. Na afloop van de lezing, op de wandeling terug naar de Nassaulaan slaat hij zijn arm om mij heen en zegt “jongen, dat ga jij later ook allemaal meemaken”.
Zestig jaar leven schoten die nacht in flitsen door mijn hoofd. Stel je voor, je mag een reis organiseren naar het mooiste land op aarde, je mag daarheen rijden in de mooiste auto die ooit is gemaakt, je mag je medereizigers zelf uitzoeken, je mag musici meenemen die onderweg jouw mooiste liederen zingen en je mag van deze “reis van je leven” een film laten maken.
Ik zat rechtop in bed en kon de slaap niet meer vatten, een intens gelukzalig gevoel overviel mij. Stil sloop ik naar mijn computer en ging schrijven, het was nog donker en stil. Toen Louwke beneden kwam zei ik: ik heb alles rond, we vertrekken eind september 2008.
“Waar heb je het over”, vroeg ze slaperig…….
Over het Orakel, de Schat, de Muze en de Troubadour, zei ik als vanzelfsprekend……

En pas nu, na thuiskomst is het haar duidelijk geworden.
Het orakel zette mij op het spoor naar Bhutan, waar de kroning van de jonge vijfde Koning werd gevierd in dat mystieke boeddhistisch Koninkrijk, dat ook nog eens zijn 100 jaar bestaan herdenkt. Bhutan is nooit bezet geweest door omringende grootmachten, goed beschermd als het is door de hoge toppen van de Himalaya in het Noorden.
De schat, het tot leven gewekte muziekinstrument, door Johannes Vermeer geschilderd op “de liefdesbrief”, als symbool van de liefde en in Bhutan als geschenk aangeboden aan de Kilu Music School. En natuurlijk het stilleven dat Henk Helmantel op zijn beurt heeft geschilderd met deze cittern als middelpunt, omgeven door attributen uit Bhutan, als symbool van het geluk.
De muze, met de stem van een engel, en de troubadour, spelend op de tot leven gewekte cittern, hebben de harten van de Bhutanezen gestolen tijdens het “celebration concert” dat rechtstreeks op televisie werd uitgezonden, twee uur lang. Vooral het samenspel van de muze en de troubadour met het Trio Druk Yul was prachtig tijdens de titelsong “Road to Bhutan”. Een samenzang van twee culturen, ver van elkaar gelegen, maar toch zo verbonden door de muziek en een uniek samenspel van dranchen en cittern.
We hebben er blijvende contacten met dranchenspeler Jigme Drukpa en de koninklijke zangeressen Lhamo en Namkha aan overgehouden. Binnenkort willen ze naar Nederland komen (maar dan met het vliegtuig….), om ook hier samen met Linde en Bert “Road to Bhutan” concerten te verzorgen. Ze kunnen niet wachten tot de film gereed is, later dit jaar.

En zo zit ik nu hier, achter de computer, over de schouder van de regisseur mee te kijken. De tachtig uur ruw filmmateriaal en muziek blijven me boeien en vaak ontroeren. De film zit dicht op mijn huid, ja raakt me. Gelukkig heb ik van Louwke een goed foto-programma met groot scherm gekregen op mijn verjaardag, ik verveel me voorlopig niet met mijn 4000 eigen foto’s. Het is de reis van mijn leven geworden.

Arnold Pilon