Woensdag 5 november begon Arnold met een oefening spookrijden. Van de parkeerplaats naar de start van de reis naar Lucknow was het een stuk korter om de verkeerde kant van de weg te nemen. Het werkt wonderwel, continu toeteren en iedereen maakt ruimte. Zo wie zo zien wij veel spoken. Onderweg naar Lucknow komen we spookrijders, spookezels, spookdromedarissen, spookmensen (of moet ik ze dan spoken noemen?), spookhonden en nog veel meer spoken tegen. Het werd helemaal erg toen de ene spookrijder een andere spookrijder ging inhalen waardoor de hele weg geblokkeerd werd. Voor de goede orde, ik praat hier over de snelweg tussen miljoenensteden. Onze rijstijl is hier reeds voldoende aan aangepast, we hebben nog geen ongeluk veroorzaakt.


Dinsdag 4 november hadden we een echte vakantiedag. Omdat we de dag ervoor al Agra en natuurlijk de Taj Mahal bekeken hadden stond er nu een excursie op het programma. Eerst naar Fatehpur Sikri, een goed bewaarde verlaten stad gebouwd door keizer Akbar in 1570. Nadat de stad met allerlei paleizen, huizen en regeringscentrum aangelegd was bleek het water brak te zijn, waardoor de stad al spoedig verlaten werd. De stad is mede daardoor nog met veel versieringen intact, te bewonderen. Vervolgens gingen we door naar een vogelpark. Iedereen ging zijn eigen weg, de meesten op de fiets. In het park zijn er natuurlijk veel vogels te bewonderen, waaronder veel grote vogels. Ook waren er herten, schildpadden, jakhalzen. Eddy en Annemarie waren zeer enthousiast over een paard die ze in het water zagen springen. Met name Eddy was zeer blij met de foto’s die hij daar van gemaakt heeft. Dit levert vast een mooi plaatje voor Louwke op. Op de terugweg werd Peter Henk zo boos op de chauffeur die continu zinloos aan het toeteren was dat hij de chauffeur met een fles op zijn hoofd sloeg. De chauffeur had geluk dat het een plastic fles was en dat die bijna leeg was. Wel een voorbeeld van zinvol geweld om zinloos getoeter te voorkomen. Overigens heb ik dit verhaal uit de derde hand, Peter Henk hecht eraan dat ik vermeld dat het slechts een een tikje op zijn schouder was.
’s Avonds was het afscheidsdiner van Linda. Zij reist morgen naar huis. Vanaf Lahore heeft Erwin, de vervanger van Linda zich bij de groep gevoegd. Zowaar hebben we ook voor het eerst sinds Istanbul een nachtclub ontdekt. In een luxe hotel is een disco tot 12 uur open.

Angst ken ik niet. In Nederland kreeg ik van veel mensen die ik over mijn reis vertelde de vraag of het wel veilig was om door Iran en Pakistan te reizen. Ikzelf ben daar nooit bang voor geweest. Achteraf is dat voor Iran geheel uit de lucht gegrepen. De mensen zijn in Iran erg vriendelijk en niemand in onze groep voelde daar enige angst. In Pakistan is de situatie wel onrustiger. In Quetta hebben we op een paar uur na een aanslag gemist en op een dag na een aardbeving. Ook hebben we daar in een groot deel politiebewaking gehad en in konvooi gereden. Ook is in de groep veiligheid wel besproken en waren sommige van ons soms wel bang. Ik heb me echter nooit onveilig gevoeld.
Toch heb ik wel een angst opgelopen deze reis, namelijk drempelvrees. Vanaf Iran hebben ze bedacht dat het handig was veel kunstmatige drempels op de wegen aan te brengen. Nu kan de Jaguar deze hobbels niet nemen zonder vast te komen zitten. De bodem is veel te laag voor deze drempels. Inmiddels is de hele groep ingeschakeld om de Jaguar toch in Bhutan te krijgen. De voorrijder meld via de radio drempel, vervolgens zorgen de achter de Jaguar rijdende auto’s ervoor dat de weg geblokkeerd wordt en dan kan de Jaguar van links naar rechts over de weg de drempel net nemen zonder vast te komen zitten. Soms is ook de berm een uitkomst. Laatst was ik aan het wandelen met Anja en zij was zo ingespeeld op mijn nieuwe angst dat ik zelfs tijdens het wandelen door Anja voor de drempels gewaarschuwd werd.

Willem