Gisteren toch nog een voorspoedige reis gehad naar Bahawalpur met een achterstand van 5 uur op de rest van de groep. Na vertrek hadden we nog 2 uur daglicht. Met 2 auto’s raceten we achter de Toyota truck het escorte aan, dat telkens na verloop van tijd elkaar afwisselde.

We reden Punjab in en merkten al meteen een wereld van verschil. Betere wegen en schone steden, minder smog. Rond middernacht konden we ons weer bij de rest van de groep voegen.
Vandaag zijn we pas rond 9.30 uur vertrokken richting Lahore. Om Bahawalpur uit te komen moesten we ons door de drukke straten wurmen. Ik kijk nu de gewapende politieman aan die met z’n voet de achterdeur van het escortevoertuig openhoudt. In de drukke straten gaat z’n blik voortdurend in de rondte, bedacht op onraad. Een arm van een andere politieman gebaart iedereen aan de kant te gaan, zodat wij kunnen volgen. Waar we even stoppen gaan ze met hun Kalashnikovs in de aanslag om ons heen staan. Binnen onze groep zijn diverse discussies over onze veiligheid geweest. Iedereen ervaart dat natuurlijk op eigen manier. Duidelijk is dat de beveiliging nerveus is. Omdat door het drukke straatbeeld en onvoorziene stukken slecht wegdek er regelmatig een gat in onze colonne ontstaat, komt er snel een tweede politiewagen bij als hekkensluiter.
We stoppen voor een koffiepauze aan de kant van de weg. Rein neemt een landweggetje, de rest volgt en de escorte staat vertwijfeld 200 meter verderop in de berm. We mogen uiteindelijk 20 minuten stoppen. Het escorte bestaat inmiddels uit ca 12 man.

Opeens een gil: “Hey!!!!! Daar is Erwin!!!. In z’n roze Road to Bhutan-poloshirt staat Erwin boven aan de talud van de snelweg. Hij heeft een baardje van een aantal dagen, draagt een rode zakdoek om z’n nek en heeft een sigaar in z’n hand. Er wordt driftig geknuffeld en ik begroet hem met: ‘Hey ouwe struikrover! Goed je te zien man…!’ Erwin was ons vanuit Lahore in een taxi tegemoet gereden. Als ik de talud naar het escorte opklim en hen uitleg dat Erwin bij ons hoort, vraagt een van hen: ‘who is your leader?’ Ik lach en zeg: ‘we don’t have a leader, you must have noticed’. De politieman met het naamplaatje ‘Babar’ lacht beleefd en schudt z’n hoofd.

.h.